دوره آموزشی Arc GIS- Arc Map

سیستم‌های اطلاعات جغرافیایی (GIS) امروزه به شکلی فزاینده به ابزاری مهم برای درک و برخورد با مشکلات و مدیریت منابع در حوزه‌های مختلف در جهان امروز تبدیل شده است. مفاهیم و فناوری GIS به ما در جمع‌آوری و سازماندهی داده‌ها و درک روابط مکانی آنها کمک خواهد کرد. قابلیت تجزیه و تحلیل در سیستم اطلاعات جغرافیایی، راهکارهایی را برای مدل‌سازی و جداسازی داده‌ها ارائه کرده است، که به تصمیم‌گیری‌های حمایتی برای مدیریت منابع در طیف گسترده‌ای از مقیاس‌ها (از محلی گرفته تا جهانی) کمک خواهد کرد. GIS دارای ابزاری برای تجسم خصوصیات منابع است که در نتیجه سبب افزایش درک در پشتیبانی از تصمیم‌سازی‌ها خواهد شد.
تعاریف مختلفی برای سیستم اطلاعات جغرافیایی ارائه شده که سبب تقویت ابعاد گسترده این نرم‌افزار شده است. عناصر GIS، تکنولوژی داده و اطلاعات را برای پشتیبانی از آن شامل می‌شود (به عنوان مثال کامپیوتر، نرم‌افزار و شبکه). می‌توان سیستم اطلاعات جغرافیایی را یک سیستم مدیریت اطلاعات نامید که امکان دسترسی و اصلاح داده‌های مکانی و تجسم بصری از آنها و نیز تجزیه و تحلیل نتایج حاصل را فراهم می‌کند. داده‌های مکانی، داده‌هایی هستند که دارای یک مختصات مشخص جغرافیایی می‌باشند. به عبارت دیگر، GIS بر روی پایه و اساس اطلاعات مکانی و توصیفی ساخته شده است و کاربران می‌توانند به پایگاه داده برای اداره کردن تجزیه و تحلیل‌ها و تولید تجسمات بصری از داده‌ها دسترسی داشته باشند.

معمولا نگاه به پایگاه داده‌های GIS به عنوان یکسری از لایه‌های نقشه، که از لحاظ جغرافیایی مرجع شده (دارای سیستم مختصات هستند) و ثبت شده می‌باشند، به یک تصویر رایج تبدیل شده است. بیشترین داده‌های سازماندهی شده GIS به شکل لایه‌ها وجود دارند، که هر کدام شامل یک تم از اطلاعات نقشه است که به شکلی منطقی به محل خود مرتبط شذه است. هر یک از این نقشه‌های مجزای موضوعی به عنوان یک لایه، پوشش یا سطح نامیده می‌شود و هر لایه دقیقا بر روی لایه‌های دیگری خواهد افتاد، به طوری که هر محل و مکان‌های مربوط به آن در تمام نقشه‌های دیگر همسان است. اطلاعات دو یا چند لایه می تواند ترکیب شده و سپس به یک لایه جدید برای استفاده در تجزیه و تحلیل تبدیل گردد. این فرآیند ترکیب و تبدیل اطلاعات از لایه‌های مختلف می‌تواند باعث اضافه یا کم شدن بعضی از مقادیر در جداول توصیفی نقشه‌ها شود.

پایگاه داده‌های GIS ترکیبی از دو شاخه مجزا می‌باشد. یکی پایگاه داده مکانی و دیگری پایگاه داده توصیفات همراه. داده‌های مکانی با با داشتن یک ساختار برداری، وسیله‌ای برای نمایش خصوصیات نقشه به شکل نقاط، خطوط و چند ضلعی می‌باشند. دسته دیگر داده‌های مکانی GIS به عنوان تصاویر و یا رستر شناخته می‌شوند. از آنجا که همه چیز بستگی به پایگاه داده دارد، باید آن را در ابتدای امر توسعه داد و یا حداقل بخش عمده‌ای از آن باید توسعه یابد، به طوری که تجزیه و تحلیل و نمایش مورد نظر را بتوان انجام داد. این به نوبه خود نشان می‌دهد که رویکرد برای ساخت یکی سیستم اطلاعات جغرافیایی باید با طراحی پایگاه داده و توسعه آن آغاز شود.
یکی از کاربردهای رایج GIS، تجزیه و تحلیل مناسب در آن است. تجزیه و تحلیل مناسب در عملیات طبقه‌بندی یا کلاسه‌بندی، در یک فرآیند امتیازدهی و روی هم‌اندازی، برای استخراج خصوصیات زمین به جهت برخی از اهداف مورد استفاده قرار می‌گرد. به عنوان مثال، GIS می‌تواند پوشش‌های خاک، پوشش گیاهی و یا شیب را طبقه‌بندی کرده، ارزش‌دهی کند و به یک روش آنها را برای ارزیابی پتانسیل زمین جهت فرسایش، و یا برای شناسایی زمین‌های حساس که مناسب توسعه نیستند، ترکیب نماید. در فرآیند طبقه‌بندی، قضاوت برای تعیین میزان «خوبی» بر اساس عوامل فنی و تجویزی رتبه‌بندی شده است. نتایج آن نیز برای هدایت مقامات مدیریتی در تصمیم‌گیری تخصیص کاربری زمین بسیار استفاده می‌شود.